Nooit meer alleen?

Foto Omroep Max: deelnemers Nooit meer Alleen

Foto Omroep Max: Deelnemers tv-serie

Vorig jaar werd ik benaderd door filmregiseur Claudine Everart. Zij was in opdracht van omroep MAX op zoek naar vijf eenzame ouderen die als hoofdpersoon wilden fungeren in een tv-serie.

En omdat ik gespecialiseerd ben in eenzaamheid kon ik haar allicht aan een of meerdere kandidaten helpen.

 

Er rust echter nogal een taboe op het onderwerp. Daarom had ik er een hard hoofd in of Claudine geschikte kandidaten voor haar serie zou kunnen vinden.

Haar idee sprak mij wel erg aan. Aan de hand van wat de hoofdpersonen meemaken laten zien wat gemeenten en zorg- en welzijninstellingen doen om eenzame mensen te bereiken en te helpen. Om zo andere mensen op een spoor te zetten om ook zelf iets aan hun eigen situatie te gaan doen.

De afgelopen weken werd de serie “Nooit meer alleen” uitgezonden. We konden meekijken hoe Lydia, Tiny, To, Henk en Koos een jaar lang onder begeleiding van een coach en met wat lokale hulp stappen zetten om hun sociale netwerk te verbeteren.

En ook al had ik  “Nooit meer eenzaam” een passender titel voor de serie gevonden. En vind ik het jammer dat het accent van de aanpak bij een intensieve training ligt. Eenvoudiger oplossingen zoals een adviesgesprek met een welzijnswerker of het inschakelen van een netwerkcoach blijven onbelicht.

Ik ben blij met de serie omdat eenzaamheid uit de taboesfeer wordt gehaald. Er met elkaar over praten helpt! En natuurlijk hoop ik dat de serie ook  andere mensen stimuleert een stap te zetten om een nieuwe wending aan hun leven te geven. Een goed voornemen voor het nieuwe jaar misschien?

Deze column is begin januari 2016 in Sa! geplaatst. Heeft u de uitzendingen gemist? Dan kunt u ze hier nog bekijken.

Op zoek naar mijn zusje

foto film op zoek naar mijn zusjeEnige weken geleden bekeek ik een indringend filmpje van de dertigjarige Debby van der Schuit over haar leven met haar anderhalf jaar jongere zusje Wendy. Wendy heeft het syndroom van Down en heeft bij alles wat zij doet hulp nodig.

 

In het filmpje zie je Debby worstelen met het gegeven dat er in de toekomst een grote verantwoordelijkheid op haar schouders komt te liggen. Zij zal dan de zorg voor haar zus van haar ouders moeten overnemen. Zij ziet als een van haar belangrijkste opdrachten dat zij er ervoor moet zorgen dat bij de zorg voor haar zus haar persoonlijkheid richting gevend moet zijn en niet haar aandoening. Tegelijkertijd zie je bij haar angst opkomen bij de gedachte dat zij er dan wel helemaal alleen voor komt te staan. Hoe gaat ze dit volhouden?

Debby is niet de enige die in die positie verkeert. Een op de drie kinderen wordt in een gezin geboren met zorgintensieve gezinsleden. Onderzoek toont aan dat maar liefst 68 procent van hen zich zorgen maakt over de toekomst met hun zorgbehoevende broer of zus. In de vakliteratuur worden die broers en zussen ook wel “brussen” genoemd wat ik overigens een verschrikkelijke benaming vind.

Debby vraagt in haar filmpje steun voor haar idee om een documentaire “ Op zoek naar mijn zusje” te maken. Ze wil de zorgprofessionals beter voorlichten en een bron van erkenning en inspiratie zijn voor al die broers en zussen die net zoals zij er alleen voor staan.

Debby is een mooi voorbeeld voor anderen. Mijn steun heeft ze. Die van u ook?

Deze column is eind november in Sa! geplaatst

Ook benieuwd naar het filmpje? U kunt het hier bekijken:

Meer informatie kunt u vinden op het Facebook-account Op zoek naar mijn zusje

Die blik in haar ogen vergeet ik nooit weer

In oktober ging ik een weekje op vakantie naar mijn favoriete vakantieland Griekenland. Ik koos voor Kokkari op het eiland Samos omdat je daar zo mooi kunt wandelen. Pas toen ik had geboekt, besefte ik dat Samos een van de Griekse eilanden is waar Syrische vluchtelingen met bootjes aankomen.

Vrienden van mij die daar toen verbleven, vertelden me dat de kans niet zo groot zou zijn hen tegen te komen omdat de meesten in Samos-stad verbleven om van daaruit met de boot naar Athene af te reizen. Kokkari was hier ver van verwijderd.

Rondrit Samos 8-10-2015

Rondrit Samos 8-10-2015

Op mijn laatste vakantiedag maakte ik een autoritje ten noorden van Samos-stad waar ik onderweg een prachtig uitzicht had op een klein haventje.Toen ik daar aankwam, zag ik zwemvesten liggen op het strandje.

 

Er was verder geen mens te bekennen. Toen ik terugreed, wist ik niet wat me overkwam. Opeens zaten overal aan de kant van de weg vluchtelingen. Taxi’s reden af en aan.

Tussen al die mensen viel mijn oog op een jonge vrouw die een baby stevig vast hield. Ze keek wezenloos voor zich uit niet wetend waar ze in de lieve vrede terecht was gekomen. Wat een ellende moet ze wel niet hebben meegemaakt en wat staat haar nog te wachten, vroeg ik me af. Mijn vakantiegevoel was verdwenen.

Weer thuis in Nederland kijk ik vertwijfeld naar tv-beelden van mensen die ageren tegen de komst van vluchtelingen. Direct komt die blik van die jonge vrouw weer bij mij naar boven. Waarom gunt men een moeder niet het recht om te vechten voor een veilige toekomst van haar kind?

Noot. Deze column is op 28 oktober 2015 verschenen in Sa! 24

Signaleringskaart eenzaamheid opgenomen in studieboek

foto bijlage signaleringskaartBij uitgeverij Coutinho is onder redactie van Kees Penninx de publicatie  Kiezen en verbonden blijven. Krachtgericht werken met ouderen in de wijk” verschenen.  “Mijn” signaleringskaart eenzaamheid is als bijlage opgenomen. Een mooie opsteker. Het boek is  geschreven voor sociale professionals en studenten van sociale studies en opleidingen in de zorg.

Kiezen en verbonden blijven geeft zicht op hoe professionals de zelfredzaamheid en participatie van senioren in de wijk kunnen versterken, hoe sociaal isolement van ouderen voorkomen kan worden en hoe we  beter gebruik kunnen maken van de eigen kracht van ouderen.

In het boek is een hoofdstuk over Sociale Relaties opgenomen dat door Anja Machielse is geschreven. Anja Machielse is onlangs benoemd tot  bijzonder hoogleraar ‘Empowerment van kwetsbare ouderen’ aan de Universiteit voor Humanistiek. In het boek gaat zij in op het belang van het sociale netwerk van (kwetsbare) ouderen , behandelt verschillende vormen van sociale kwetsbaarheid en besteedt aandacht aan interventies om eenzaamheid en sociaal isolement tegen te gaan of op te heffen. De signaleringskaart eenzaamheid is op haar verzoek als bijlage bij het hoofdstuk opgenomen.

overhandiging eerste signaleringskaart aan wethouder Wietze Kooistra (mei 2012)

Overhandiging eerste signaleringskaart aan wethouder Wietze Kooistra (mei 2012)

De signaleringskaart heb ik samen met Job van ‘t Veer van de NHL ontwikkeld in het kader van de integrale aanpak eenzaamheid van de gemeente Opsterland. In 2012 overhandigde ik het eerste exemplaar aan wethouder Wietze Kooistra van de gemeente Opsterland. Het bijzondere aan deze signaleringskaart is dat de kaart voorzien is van een handig stappenplan met een verwijssysteem. De signaleringskaart wordt nu ook in andere gemeenten gebruikt. De kaart bevat een lichte route en een niet pluis route. Ik was laatst bij een lezing van Anja Michielse over eenzaamheid voor landelijke sport-en cultuurverenigingen waar zij in haar presentatie ook “mijn” routes had opgenomen.

 

Stappenplan eenzaamheid/nietpluis

Stappenplan eenzaamheid/nietpluis

En ondertussen ben ik nu vanuit mijn bedrijf  bezig met het door ontwikkelen van de signaleringskaart.

De lichte route en de niet pluis route blijven vrijwel ongewijzigd. De enige nuttige toevoeging is dat het altijd belangrijks is contact te blijven onderhouden met de personen ook al willen ze verder geen hulp.

Die heb ik nu dan ook bij de lichte route toegevoegd.

In de workshops die ik geef, heb ik gemerkt dat de deelnemers dit een mooie aanvulling vinden.

 

Geslaagd mini congres ” (Samen)werken aan eenzaamheid?!” Medemblik

foto Willie Medemblik

Op 28 september was er in Medemblik veel belangstelling voor het mini congres “Samen(werken) aan eenzaamheid?!”. Ik verzorgde een inleiding over de integrale aanpak eenzaamheid en leidde de plenaire discussie.
Er was een zeer gemêleerd gezelschap aanwezig bestaande uit professionals én vrijwilligers. Ook leden van de wijkteams en de gemeenteraad waren present.

Wethouder Joset Fit opent het mini congres

Wethouder Joset Fit opent het mini congres

Wethouder Fit: Vergeet de jongeren niet
De bijeenkomst werd geopend door wethouder Joset Fit.  Bij de gemeente Medemblik staat het thema eenzaamheid al jaren op de agenda. Fit zei blij te zijn dat het Rijk aan Medemblik financiën beschikbaar stelt om de lokale aanpak te versterken. Ze vindt het mooi dat de overheid, professionals én vrijwilligers vanmiddag aanwezig zijn om nieuwe inzichten op te doen en om praktische tools te ontdekken die samen ingezet kunnen worden in de strijd tegen eenzaamheid. Zij vroeg hierbij vooral de jongeren niet te vergeten.

Veel discussie
Na mijn inleiding over eenzaamheid en een toelichting op de signaleringskaart eenzaamheid met bijbehorende stappenplan gingen de deelnemers in groepen uiteen. En er werd wat afgediscussieerd!Elke groep had op een groot vel papier een aantal aandachtspunten opgeschreven. De belangrijkste werden plenair toegelicht. .

Een discussiegroep aan het werk

Een discussiegroep aan het werk

Samenwerking kan beter
Er werden heel wat aandachtspunten genoemd die met samenwerking  van doen hebben. Als belangrijkste punt werd genoemd dat de samenwerking tussen vrijwilligers en professionals op een aantal punten aan verbetering toe is.

Men moet elkaar beter kunnen vinden en weten wat iedereen doet. Er moet meer worden uitgewisseld. Er ontbreekt een coördinatiepunt. Nu weet men niet waar men met de signalen van eenzaamheid en/of “niet pluis” terecht kan.

Verscheidene deelnemers zeiden verrast te zijn van anderen te horen wat men al op het terrein van voorkómen van eenzaamheid doet. Neem bijvoorbeeld de non-profit organisatie WFpraat, een organisatie van en voor jongeren die leeftijdsgenoten een luisterend oor wil bieden. Daar bleek lang niet iedereen van op de hoogte te zijn.

Aandachtig gehoor tijdens congres

Aandachtig gehoor tijdens congres

Ook werden nieuwe ideeën gelanceerd
Het leuke van deze middag was dat het niet alleen bleef bij het benoemen van knelpunten en verbeterpunten. Er kwamen ook nieuwe ideeën naar voren.

Zo werd bijvoorbeeld als gemis ervaren dat er nog geen goede opvang is voor vrouwen die net hun partner hebben verloren. Juist dan kan eenzaamheid om de hoek komen kijken. Ook werd als suggestie een datingsite genoemd voor mensen die samen met elkaar willen gaan eten.

Nu al tot actie
De komende tijd gaat de organisatie een verslag maken van de bijeenkomst en de aandachtspunten verder uitwerken. Er komt een vervolg, maar men zal eerst het een en ander verder op een rijtje moeten zetten. Ik heb geadviseerd een vervolgbijeenkomst te beleggen om de aandachtspunten met degenen die dat willen,  om te zetten in actiepunten op basis waarvan men voor de komende jaren een gezamenlijk actieplan kan opstellen. Sommige punten worden direct al opgepakt. Zo gaat men binnenkort met de wijkcoördinatoren om de tafel om de aanpak van eenzaamheid af te stemmen. Ook gaat men direct aan de gang met het opzetten van een lotgenotengroep voor weduwen.

Volle zaal in Medemblik

Volle zaal in Medemblik

Wat een betrokken mensen
Ik vond het een heel bijzondere bijeenkomst en heb met veel plezier aan het congres meegewerkt. Het doet me deugd dat mensen niet wachten op een volgende bijeenkomst maar nu al een actiepunt oppakken zoals de logenotengroep. Ik trof een zaal vol zeer betrokken mensen aan. Ik vond het mooi te ervaren dat een deel van de vrijwilligers zich volledig herkenden in het verhaal dat ik hield over het versterken van de eigen regie en het belang van het hebben van een sterk sociaal netwerk. Het was ook heel bijzonder dat de  jongeren op het congres goed vertegenwoordigd waren en vol enthousiasme aan de discussie deelnamen.

Een ding staat vast. Op deze middag is een goede basis gelegd voor een gezamenlijke integrale aanpak. Ik kijk dan ook terug op een zeer geslaagd congres. Maar wij zijn er natuurlijk nog niet. Ik houd u op de hoogte over het vervolg!

Lianne Interviewt raadslid Zeilemaker over congres

Lianne interviewt raadslid Zeilemaker over congres

Binnenkort een film op internet
Lianne van Kralingen van lvkmedia heeft tijdens het congres een filmopname gemaakt. Dat heeft ze in opdracht van mij gemaakt omdat ik graag aan anderen wil laten zien hoe ik te werk ga en wat bezoekers ervan hebben gevonden.

De film komt binnenkort op mijn site. Kijken dus!

 

De documentaire Dien Zien moet je gewoon zien!

Buren Dien la Croix en Eric van den Elsen bij De Wereld Draait Door

Buren Dien la Croix en Eric van den Elsen bij De Wereld Draait Door

Afgelopen week waren ze al even bij de Wereld Draait Door te zien. De 95-jarige Dien la Croix en haar buurman Eric van den Elsen. Ze hebben in de acht jaar dat ze elkaar leerden kennen een mooie, intensieve band opgebouwd. Voor die tijd was zij erg eenzaam. Vooral nadat haar man was overleden. Hoe een beetje contact wonderen kan doen! Niet alleen voor buurvrouw Dien. Maar ook voor buurman Eric!

Dien kan nog steeds in haar huis wonen omdat de hele buurt voor haar zorgt. Maar -nog belangrijker- door Eric heeft zij er opeens een hele vriendenkring bij gekregen waardoor ze niet meer eenzaam is.

Het mooie van de documentaire is dat er ook duidelijk sprake is van wederkerigheid. Eric vertelt in de documentaire Dien Zien dat hij hij zo blij is met Dien’s wijsheid en luisterend oor. Een documentaire waar je helemaal warm van wordt en dus beslist niet moet missen.

De documentaire Dien & Eric is gemaakt door Monique Keeris en Jeroen van Herwijnen voor de KRO-NCRV in het kader van de Week tegen de Eenzaamheid. De KRO-NCRV besteedt op haar site en op TV veel aandacht aan het thema eenzaamheid. De documentaire komt 29 september om 15.30 op NPO2. En deze is nu al op de website te bekijken. Kijken dus!

 

 

Met een kop koffie los je eenzaamheid niet op. Stappenplan van signaal naar aanpak.

Stappenplan eenzaamheid/nietpluis

Stappenplan eenzaamheid/niet pluis       van signaal naar aanpak

Wanneer je een beleidsambtenaar of wethouder van een middelgrote gemeente vraagt een top 3 te maken van problemen waar men zich zorgen over maakt, is de kans groot dat eenzaamheid en sociaal isolement zeer hoog scoren.

 

Het houdt velen bezig en er wordt ook van alles gedaan, maar dé oplossing hebben we nog niet voorhanden.

“Maar hoe effectief is dit eigenlijk allemaal?” vraag ik me wel eens af. “En kan het niet anders?”. Want ondanks alle goede bedoelingen blijven de cijfers aan de hoge kant. Daar komt nog eens bij dat onjuiste aannames over eenzaamheid en de aanpak ervan een meer structurele aanpak in de weg kunnen staan. Maar hoe dan wel?

Een kop koffie lost eenzaamheid niet op!
Gemeenten en wijkteams die proberen eenzaamheid aan te pakken, doen in hun enthousiasme niet altijd het juiste. Er wordt dan vaak voorbijgegaan aan wat de eenzame zelf wil. Dan worden er door wijkteams baby-gym, een koffieochtend of een gezamenlijke maaltijd georganiseerd. Dat is allemaal goed bedoeld, maar een kop koffie lost niet op dat je een partner mist. En misschien wil die persoon wel helemaal geen koffie, maar liever vrijwilligerswerk doen. Het vraagt juist om een individuele aanpak en een persoonlijk plan. Er is de afgelopen jaren veel onderzoek gedaan naar wat eenzaamheid is en wat wel en niet werkt. Dit is nog te weinig bekend bij de mensen uit de praktijk. Zo zijn er bijvoorbeeld verschillende soorten eenzaamheid die elk weer een andere aanpak vergen.

En wat wil de persoon zelf?
Het belangrijkste is dat de persoon om wie het gaat, zelf aangeeft wat hij of zij wil en dat daar naar geluisterd wordt. En dat de regie bij de persoon zelf blijft. Je gaat in gesprek. Is iemand echt eenzaam? Heeft de persoon er last van? Wil hij er zelf wel wat aan doen? Deze aanpak, gebaseerd op eigen regie en samenwerking, komt nog te weinig voor. Er kan bovendien ook nog sprake zijn van vraagverlegenheid van de hulpvrager en handelingsverlegenheid van de hulpgever. Om hier wat aan te doen, hebben een aantal Wmo werkplaatsen en Coalitie Erbij de training Doorbreek eenzaamheid en sociaal isolement ontwikkeld. Het werkboek is onlangs gepubliceerd. Professionals én vrijwilligers kunnen veel baat bij deze training hebben.

Eenzaamheid komt niet alleen bij ouderen voor!
Nog veel gemeenten denken ten onrechte dat eenzaamheid alleen bij ouderen voorkomt. Die vlieger gaat echter alleen op voor de kwetsbare ouderen op zeer hoge leeftijd. Ze doen daarmee andere doelgroepen zoals mensen zonder werk, mantelzorgers, personen met een licht verstandelijke beperking, allochtonen en niet te vergeten de jongeren ernstig tekort. Ik vind dat elke gemeente in kaart zou moeten brengen welke groepen extra risico lopen en daarbij in ieder geval de jongeren niet te vergeten.

Integrale aanpak werkt in gemeente Opsterland
Ik heb de afgelopen jaren met veel plezier in de gemeente Opsterland samen met de gemeente, professionele organisaties op het terrein van wonen, zorg en welzijn en vrijwilligersorganisaties een integrale aanpak eenzaamheid ontwikkeld. Centraal in die aanpak staat een signaleringskaart met een praktisch verwijssysteem. Voor specifieke doelgroepen maakten we plannen van aanpak. Opsterland is nu aan de borging toe. Een breed samengestelde cursusgroep bestaande uit wijkverpleegkundigen, social workers, het gebiedsteam en vrijwilligers volgen op dit moment een training Aanpak eenzaamheid die ik samen met de Wmowerkplaats Friesland heb ontwikkeld.

Stappenplan eenzaamheid /niet pluis: van signaal naar aanpak probleem
De integrale aanpak is nog steeds aan het doorontwikkelen. Zo is er op 28 september in gemeente Medemblik een mini congres “Samen(werken) aan eenzaamheid?! Signaleren en dan”. Daar wordt samen met de organisaties besproken hoe het door mij ontwikkelde stappenplan niet alleen ingezet kan worden voor eenzaamheid maar ook voor problemen in het algemeen. Op die manier wordt de aanpak geïntegreerd in de aanpak van de (sociale) wijkteams.

Dat zou wel eens heel effectief kunnen zijn. Wie weet. Ik houd u op de hoogte!

Noot
Deze bijdrage is in iets gewijzigde tekst opgenomen op de site van gemeente.nu met als titel “Integrale aanpak eenzaamheid én een kop koffie werken”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Opluchting of verdriet?

Tijdens de laatste week van mijn vakantie in Griekenland kreeg ik bericht dat mijn moeder zich niet lekker voelde. Ik kreeg de afgelopen jaren wel vaker van die berichten. Meestal krabbelde ze wel weer overeind. Dit keer had ik er geen goed gevoel bij. Mijn voorgevoel kwam uit. Twee weken na mijn terugkomst overleed ze op 93 jarige leeftijd.

En ook al weet je dat er eens een moment komt dat je je moeder moet missen, je kunt je nooit voorbereiden op het gevoel dat je krijgt als er écht een einde komt aan het leven van iemand die zo’n belangrijke plaats in je leven had en heeft.

In het begin was ik dan ook heel verdrietig. Maar ik voelde ook een gevoel van opluchting omdat er nu een grote zorg van mijn schouders was afgegleden. De laatste paar jaren waren namelijk best wel zwaar voor zowel haar als haar dierbaren. Vooral toen ze na een aantal beroertes steeds vergeetachtiger werd en naar de verpleegafdeling verhuisde.

Ik kon toen naar mijn gevoel zo weinig voor haar doen behalve dan (bijna) elke zondagmiddag bij haar op bezoek gaan en er zo veel mogelijk voor haar te zijn. Altijd met haar geliefde bloemen bij me. ’s Winters roosjes en in de zomer vers geplukte bloemen uit mijn tuin.

De mensen om mij heen dachten dat ik veel moeite zou krijgen met de zondagmiddagen. Ik vind het moeilijk om toe te geven, maar diep in mijn hart ben ik opgelucht dat die druk nu van mij af is en ik mijn zondagen weer kan indelen zoals ik zelf wil. Wat blijft zijn de mooie herinneringen aan de tijd dat we nog zoveel van elkaars gezelschap hebben genoten.

 

Deze column is op 23 september geplaatst in Sa!

 

 

Opsterland en zomereenzaamheid goed op de kaart!

Burgemeester van Selm en ik bij kick-off 06-06-2015

Burgemeester van Selm en ik bij kick-off 06-06-2015

De afgelopen tijd was er veel belangstelling van de pers voor de kick-off van de landelijke campagne van Coalitie Erbij “Wie nodig jij uit deze zomer?” die op 6 juni in Gorredijk plaats vond. Ik coördineerde deze actie. Zie ook de site van Timpaan Welzijn.
We waren te zien bij Radio en TV bij Omroep Fryslân.

Er verschenen mooie artikelen in de Friese dagbladen. In Sa! staat een interview met mij over zomereenzaamheid en Sa! TV maakte een film over de campagne. Opsterland en eenzaamheid staan goed op de kaart!

Burgemeester nodigt uit!
Burgemeester van Selm van de gemeente Opsterland verzorgde de aftrap van de campagne.Zij maakte bekend dat zij tien personen uit de gemeente uitnodigt om samen een wandeling te maken. Zij plaatste een handtekening op een mega grote ansichtkaart. Medewerkers van de gemeente, Timpaan Welzijn en De Friese Wouden deelden kaarten uit aan het winkelend publiek met de oproep deze te versturen naar iemand om gezamenlijk iets leuks te gaan doen.

Kaartje voor mijnheer Pier
De actie  leverde leuke gesprekken op. Luna Klos, een tienjarig meisje uit Jubbega, stal de show. Zij vertelde dat zij een kaartje ging sturen aan de 90-jarige mijnheer Pier met wie ze elke dag een praatje maakt voordat zij naar school gaat. Het leverde een mooi artikel in de Leeuwarder Courant op en ze werd gefilmd voor Sa! Tv.  Ze vertelde ons dat in een dag al haar wensen waren vervuld:  ze kwam én in de krant én op TV! Zie ook de film over de campagne.

http://https://youtu.be/XWptQx80mNE

De campagne gaat door!
Ondertussen gaat de campagne in de gemeente Opsterland gewoon door tot 15 augustus. En we gaan het natuurlijk volgen. Ik ben benieuwd naar de resultaten. U ook?

Wil je ook meedoen?
Wil je persoonlijk of als gemeente, bedrijf ook meedoen? Dat kan. Meer informatie kun je vinden op www.wienodigjijuit.nl Doen!

 

Bedrijf gaat als een speer. Eenzaamheid is hot!

2015-04-04 13.09.37-1Het gaat buitengewoon goed met mijn bedrijf.  Vanaf het moment dat mijn website op 5 maart online ging, heb ik al heel veel response gehad. De eerste opdrachten zijn zelfs al binnen.  Reacties komen uit alle lagen van de bevolking. Eenzaamheid is hot!

 

Eenzaamheid los je niet op met een kop koffie.
Zo ontving ik vragen naar aanleiding van mijn uitlatingen in  het Dagblad van het Noorden van 25 februari. Ik verkondigde dat gemeenten samen met wijkteams de eenzaamheid proberen aan te pakken, maar in hun enthousiasme niet altijd het goede doen door voor een koffieochtend of een leesclub te kiezen. Eenzaamheid los je echter niet op met een kop koffie. Het leverde direct vraag naar voorlichting aan sociale wijkteams op.

Uppiezorg van Assen-Oost aan de lijn.
Maar ook burgers bleven niet onbetuigd. Zo kreeg ik een mevrouw  van “Uppiezorg” uit Assen Oost aan de lijn. Dat zijn vrijwilligers die in Assen-Oost de eenzaamheid te lijf willen gaan. De mevrouw vroeg of ik hen van een plan van aanpak kon voorzien. Enige weken geleden wijdde ik nog een blog aan Trijntje Drenth die zo onder de indruk van mijn aanpak was dat zij voor mijn bedrijf reclame ging maken op een zorgmarkt in Exloo, de gemeente Borger-Odoorn.

Aan de slag met “Signaleren en dan…” signaleringskaart01
Veel organisaties tonen belangstelling voor de door mij ontwikkelde  signaleringskaart die is voorzien van een handig stappenplan. Met name het westen van het land toont interesse. Op 20 mei verzorg ik een hele dag workshops  in de gemeente Rotterdam. De week erop volgt Zoetermeer. Vorige week was ik bij medewerkers van Welzijn Diemen op bezoek, die graag een training “signaleren en dan” on the job willen volgen. Ik ben in overleg met andere gemeenten.

Training “Aanpak eenzaamheid”
Samen met de Noordelijke Hogeschool Leeuwarden (NHL) heb ik een training aanpak eenzaamheid ontwikkeld. Deze gaan we in mei en juni voor het eerst geven aan een team verzorgenden van een zorginstelling.

Kortom. Er is genoeg werk aan de winkel. Ik ben heel benieuwd welke opdrachten ik nog meer ga binnenhalen. Het is elke keer weer een verrassing.