Wie helpt de mantelzorger?

2015-04-04 13.09.37-1Normaal helpen ze een zieke partner, een ouder, je kind of een vriend of vriendin. Mantelzorgers worden ze ook wel genoemd.

Dat zijn mensen die langdurig en onbetaald zorg verlenen aan hun naaste.

In meer dan tweehonderd plaatsen werden ze in november tijdens de Landelijke Dag voor de Mantelzorg in het zonnetje gezet. In Opsterland gebeurde dat in De Wier te Ureterp waar in de tachtig personen door het Steunpunt Mantelzorg op een super de luxe lunch met theater werden getrakteerd.

Landelijke cijfers geven aan dat een op de vier inwoners mantelzorger is. Die zijn bij lange na niet allemaal bekend bij de gemeente. Ruim twee honderd vijftig hebben zich in Opsterland gemeld bij het steunpunt. Hier kunnen ze in de rest van het jaar ondersteuning krijgen: advies, informatie, deelname aan het mantelzorgcafé of contact met andere mantelzorgers.

Jonge mantelzorgers zijn nog veel minder in beeld dan volwassenen. Mede omdat zij zichzelf niet zien als mantelzorger. Het jongerenwerk heeft hier oog voor, maar het is ook belangrijk dat andere instanties, zoals de scholen, hier aandacht aan besteden.

Mantelzorgers hebben het namelijk niet zo gemakkelijk. Een op de zeven personen voelt zich overbelast. Ruim veertig procent is extreem eenzaam. Extra steun voor mantelzorgers is dan ook geen overbodige luxe.

Zo is door Timpaan Welzijn in de gemeente Opsterland een project Samen Zorg gestart. Er kunnen straks verschillende vrijwilligers worden ingezet om de mantelzorger in de thuissituatie een steuntje in de rug te geven. Mantelzorgers hebben zelf aangegeven hier behoefte aan te hebben. Ik ben benieuwd of er een antwoord op hun vraag komt.

Deze column verscheen 16 november 2016 in de Sa!

Op zoek naar mijn zusje

foto film op zoek naar mijn zusjeEnige weken geleden bekeek ik een indringend filmpje van de dertigjarige Debby van der Schuit over haar leven met haar anderhalf jaar jongere zusje Wendy. Wendy heeft het syndroom van Down en heeft bij alles wat zij doet hulp nodig.

 

In het filmpje zie je Debby worstelen met het gegeven dat er in de toekomst een grote verantwoordelijkheid op haar schouders komt te liggen. Zij zal dan de zorg voor haar zus van haar ouders moeten overnemen. Zij ziet als een van haar belangrijkste opdrachten dat zij er ervoor moet zorgen dat bij de zorg voor haar zus haar persoonlijkheid richting gevend moet zijn en niet haar aandoening. Tegelijkertijd zie je bij haar angst opkomen bij de gedachte dat zij er dan wel helemaal alleen voor komt te staan. Hoe gaat ze dit volhouden?

Debby is niet de enige die in die positie verkeert. Een op de drie kinderen wordt in een gezin geboren met zorgintensieve gezinsleden. Onderzoek toont aan dat maar liefst 68 procent van hen zich zorgen maakt over de toekomst met hun zorgbehoevende broer of zus. In de vakliteratuur worden die broers en zussen ook wel “brussen” genoemd wat ik overigens een verschrikkelijke benaming vind.

Debby vraagt in haar filmpje steun voor haar idee om een documentaire “ Op zoek naar mijn zusje” te maken. Ze wil de zorgprofessionals beter voorlichten en een bron van erkenning en inspiratie zijn voor al die broers en zussen die net zoals zij er alleen voor staan.

Debby is een mooi voorbeeld voor anderen. Mijn steun heeft ze. Die van u ook?

Deze column is eind november in Sa! geplaatst

Ook benieuwd naar het filmpje? U kunt het hier bekijken:

Meer informatie kunt u vinden op het Facebook-account Op zoek naar mijn zusje