Expres heb ik een paar dagen gewacht voordat ik een blog ging wijden aan de Afghanistankwestie. Ik was namelijk helemaal ontgoocheld, ontdaan om te zien dat GroenLinks – gelukkig met uitzondering van Ineke van Gent- voor de Afghanistan missie stemde. Ik was teleurgesteld. Ik begreep het gewoon niet.
10 januari hadden wij een Algemene Provinciale Vergadering van GroenLinks Drenthe. We hebben toen unaniem een motie aangenomen omdat wij tegen de missie waren. Die motie is door Hans Kuipers aan de fractie van de Tweede Kamer overhandigd tijdens de bijeenkomst van de Partijraad. De Partijraad sprak zich toen ook overwegend uit tegen de missie. In de dagen erna hoorde ik steeds meer berichten via de media dat GroenLinks tegen zou zijn.
Vrijdagavond na Jolande Sap gezien te hebben bij Paul en Witteman werd het mij duidelijk. Ze deed daar uit de doeken hoe het uiteindelijk was gegaan. Ze vertelde dat de fractie aanvankelijk tegen was. Op maandagavond stond de deur op een hele kleine kier. Een belangrijk moment. GroenLinks had toen goed beargumenteerd definitief nee kunnen zeggen, maar dat gebeurde dus niet.
Toen heeft ze in mijn ogen de fatale fout gemaakt om met Rutte te gaan onderhandelen. En dan kom je langzamerhand in een fuik terecht waar je niet meer uit komt. Alhoewel. Op die donderdag was er nog een moment geweest om het over het week-end heen te tillen. Even afstand te nemen. Helaas. Dat gebeurde niet. En langzamerhand ga je er ook nog in geloven dat de missie veel goeds teweeg gaat brengen in Afghanistan. En word je er ook nog emotioneel onder ook. Maar rationeel gezien is en blijft het een politiemissie met een zwaar militair karakter.
Over de integriteit van de fractie niets dan goeds. Over de onderhandelkwaliteiten van Jolande Sap : met vlag en wimpel geslaagd. Ik had alleen liever gehad dat zij die kwaliteiten had aangewend voor een sociaal of groen thema. Een thema dat er toe doet.
En betekent het dan dat ik Afghanistan in de steek zou willen laten? Zeker niet. Puur tegen zijn hoort niet bij GroenLinks vind ik. Je moet altijd met alternatieven komen. En dat had ik eerlijk gezegd ook van de fractie verwacht. Dat men bijvoorbeeld met ideeën zou komen als de SP dat de politieagenten wel in Nederland opgeleid konden worden.
In plaats van de deur te sluiten werd de deur hemelsbreed open gezet naar een toekomst waarvoor ik het ergste vrees. Ik vrees het ergste voor deze missie. En met Ineke van Gent hoop ik dat ik ongelijk krijg. Ik ben meestal erg optimistisch, maar hier krijg ik echt buikpijn van.
Tja, en hoe nu verder? Jolande Sap had het op TV aangekondigd. De komende week zou ze in gesprek gaan met de leden.
Er zijn deze week vier bijeenkomsten gepland. Aanstaande woensdag ga ik naar de bijeenkomst in Zwolle. En natuurlijk doe ik niets af aan de aanwezigheid van Niels van den Berge en Linda Voortman die dan op die avond namens de fractie aanwezig zullen zijn, maar Jolande Sap had er bij moeten zijn.
Ik had zo graag met de hoofdrolspeelster in gesprek willen gaan. Een gemiste kans dat ze er dan niet is.
Want wij gaan met zijn allen toch wel even een lastige tijd tegemoet. We krijgen straks de Provinciale Verkiezingen. We zullen dan alle zeilen moeten bijzetten de mensen duidelijk te maken dat het niet om de Afghanistan missie gaat, maar om het wedijveren voor een duurzaam, sociale provincie.
We hebben elkaar dan dubbel hard nodig.
Het wordt voor GroenLinks een belangrijke week. Eerst de vier regionale bijeenkomsten voor de leden en daarna op zaterdag 5 februari het congres. Ik ga het allemaal meemaken.