Willie Oldengarm

De komende weken wordt actief campagne gevoerd om GroenLinks goed vertegenwoordigd te krijgen in de Provinciale Staten van Drenthe.

Op de site van GroenLinks Drenthe kun je hierover alle informatie vinden.

Naast het verkiezingsprogramma kun je op de site ook de debatten vinden die de komende maand in Drenthe georganiseerd worden.

In Meppel gaan we nog een aantal aanvullende campagneactiviteiten organiseren.

Op maandag 14 februari gaan we in het kader van Valentijn aan reizigers en chauffeurs een verrassing uitdelen.

Op zaterdag 26 februari zijn we met een stand in de stad te vinden. Op 2 maart gaan we flyeren op het station.

Onze PCT: Bas, Bort en Mariken

En natuurlijk gaan we onze Meppeler kandidaat Hans Kuipers (staat nummer 3 op de lijst) goed promoten.

De overige kandidaten kun je hier vinden.

En de activiteiten in Meppel worden allemaal georganiseerd door ons gloednieuwe PCT (Permanent Campagne-team).

Afgelopen zaterdag waren ze mee naar het congres.

Ik ben trots op onze PCT!

Jolande Sap en Ineke v. Gent voor het congres

Zaterdag bezochten we vanuit Meppel met  vijf personen het congres. We hadden ons hiervoor aangemeld lang voordat de Afghanistankwestie speelde.

Aan de ene kant keek ik naar deze bijeenkomst uit. We konden dan eindelijk een punt zetten achter de kwestie Kunduz  en eindelijk overgaan naar de Provinciale Verkiezingen.

Aan de andere kant zag ik er ook wel tegenop. De Afghanistankwestie heeft mij heel erg veel bezig gehouden. De afgelopen weken heb ik erg geworsteld met de keuze van de Tweede Kamerfractie om voor de Afghanistanmissie te kiezen. Ik steun(de) het (minderheids)standpunt van Ineke van Gent dat de missie te weinig kans van slagen heeft. Ik begreep de keuze van de fractie niet.

Ik heb me hier de afgelopen weken erg druk om gemaakt. Niet zo zeer vanwege de keuze die is gemaakt, maar wel om de grote afstand die was ontstaan tussen de fractie en de leden.

Het was goed dat de partij regiobijeenkomsten had georganiseerd om hun standpunt voor de missie toe te lichten. Die bijeenkomsten hadden echter veel eerder plaats moeten vinden.

In mijn vorige blog heb ik dat beschreven.  Jolande Sap en voorzitter Henk Nijhof hadden in mijn ogen te weinig meebewogen met de achterban. Zouden ze dat dit keer wel doen? Ik hoopte het vurig.

Vlak voordat het congres begon, sprak ik heel even een paar hoofdrolspelers: Ineke van Gent, Jolande Sap en Henk Nijhof. Beide laatste vroeg ik  in hun speeches aandacht te besteden aan de ontstane afstand , het begrip hiervoor en de wil hier iets aan te veranderen.

Beiden hebben het gedaan. Meer dan dat. Jolande heeft in haar speech tot twee keer toe benadrukt dat zij meer wil investeren in netwerken. En ik geloof haar. Ik hoop dan echter wel dat zij dan verder kijkt dan de Randstad en ook wil investeren in de netwerken in het noorden.

Ook Henk Nijhof beloofde min of meer beterschap. Dit kon ik althans afleiden aan de door het partijbestuur ingediende motie om de leden in het vervolg meer te betrekken en te informeren over voor de partij belangrijke onderwerpen.

Het is gegaan zoals het is gegaan. Het siert mensen om toe te geven dat ze een fout hebben gemaakt, het de volgende keer anders te gaan doen. En dat deed Jolande Sap. Misschien nog niet zo duidelijk op het congres, maar wel heel duidelijk tijdens een uitzending van Een Vandaag van afgelopen zaterdag. Daar stelde verslaggever Henk Schipperheyn de vraag welke les ze had geleerd. Zij antwoordde dat besluiten vaak onder druk plaatsvinden, maar dat ze heeft geleerd dat het belangrijk is de leden ook in het voorwerk hier naar toe meer te betrekken. En dat vind ik een belangrijke constatering.

En nu gaan we weer over naar de orde van de dag. Ik heb zin in de toekomst!

Morgen is een gedenkwaardige dag. Dan ga ik met het nieuwbakken Meppeler permanente campagneteam naar het Congres van GroenLinks. Doordat nu ook een belangrijk deel van het programma gewijd wordt aan de Afghanistanmissie verwacht ik dat het behoorlijk pittig toe zal gaan. En ik ben niet alleen degene die dat denkt. Ik hoorde dat de workshop over vergroening niet doorgaat omdat de tent gebruikt wordt voor de vele journalisten die op het congres af komen.

En al die journalisten komen niet naar het congres omdat we de lijst van de Eerste Kamer gaan vaststellen. Ze komen natuurlijk voor het ingelaste programma over Afghanistan.

En GroenLinks zal GroenLinks niet zijn wanneer we behoorlijk wat moties onder ogen krijgen morgen waar we over mogen gaan stemmen. Ik heb me voorgenomen geen enkele motie van te voren te ondersteunen en mede in te dienen.

Tijdens de regionale bijeenkomst te Zwolle heb ik via Linda Voortman twee vragen mee gegeven waar ik aanstaande zaterdag graag antwoord op wil hebben.

In de eerste plaats wil ik graag weten – en velen met mij – wat voor GroenLinks nu precies het moment is waarop bepaald wordt wanneer de stekker uit de missie wordt getrokken. En wie bepaalt dat? Ik noemde dat het zogenaamde kantelmoment. Daar kan de fractie antwoord op geven.

In de tweede plaats heb ik gevraagd of de fractie een handreiking kan doen richting achterban om te laten blijken dat ze ze zich wat meer gaat inleven in de achterban om zo de ontstane afstand weer te verkleinen. Natuurlijk zit de fractie er zonder last en ruggespraak en heeft ze een eigen afweging te maken. Het is dan achter wel belangrijk dat ze de achterban niet van zich vervreemd en zoals nadrukkelijk in Zwolle naar voren werd gebracht ” wat meer empathisch inlevingsvermogen vertoont”. Ik denk voor morgen dat dit cruciaal is.

In Zwolle is het nodige gezegd over het proces. Bij GroenLinks slagen we er blijkbaar niet goed in op tijd met elkaar over belangrijke onderwerpen te communcieren met elkaar. De discussieavonden met de leden hadden natuurlijk veel eerder plaats moeten vinden. Waarom de beslissing over de missie niet over het congres heen geschoven?

Hier ligt overigens niet zozeer een taak voor de fractie alleen.  Het bestuur heeft hier volgens mij een steekje in laten vallen. Zij wordt gekozen door de leden en moet zorgen dat de fractie niet van de leden vervreemt. Zij had zich niet moeten vereenzelvigen met de fractie. Dat leek er wel even op toen de leden vlak na het besluit van de fractie  een brief kregen waarin het besluit werd verantwoord.  Deze brief werd niet alleen ondertekend door Jolande Sap maar was ook voorzien van een handtekening van Henk Nijhof.

Het is dan ook belangrijk dat morgen zowel de fractie als het bestuur  in hun doen en laten serieus laten zien dat ze  de ontstane kloof tussen fractie, bestuur en leden weer willen gaan dichten. Dat ze weer een beetje gaan meebewegen. Als ze dat gaan doen, blijft de schade beperkt en kunnen we de dag eensgezind afsluiten. We kunnen dan volop gaan voor de volgende stap: De provinciale verkiezingen. Doen ze dat niet, dan ben ik bang dat een deel van de leden in de emoties blijft steken en na het congres toch afhaakt.

Ik wens de fractie en het bestuur morgen veel wijsheid toe!

Vanaf het moment dat gisteren de uitzending van Een Vandaag over mijn bezoek aan de GroenLinks bijeenkomst te Zwolle was geweest , stromen de reacties binnen. Dat programma wordt dus blijkbaar veel bekeken.

De meest grappige reactie vond ik dat per mail aan mij  door een voor mij onbekende vrouw de vraag werd voorgelegd of ik wilde vertellen waar ik mijn winterjas had gekocht. Ze woonde heel ver weg. Ik kon het dus wel vertellen

Ik kreeg ook allerlei mails van mensen die mij nog eens wilden overtuigen hoe verkeerd het toch is de Afhanistanmissie te steunen. Anderen waren weer blij met mijn genuanceerde kijk . Emoties en ratio wisselen elkaar gemakkelijk af.

Ik had gisteravond raadscommissie. De meeste raadsleden hadden de uitzending bekeken. Sommigen waren verbaasd dat ik zo doordacht en rustig reageerde. In de Raad is dat vaak wel eens anders. Maar dan gaat het ook niet om zo’n gevoelig onderwerp als dit.

Van de verslaggever Henk Schipperhein begreep ik dat het item was ingekort vanwege de gebeurtenissen in Egypte. En zo gaat dat in journalistiek. Het is echter ook heel heftig wat er allemaal gebeurt in Egypte. Ik houd mijn hart vast.

Vanmiddag moet ik voor mijn werk op pad. Ik ga dan naar een opening van een dorpssteunpunt te Frieschepalen, Friesland.

En dan ga ik vanavond nog eens rustig de moties doornemen en mij geestelijk voorbereiden op een boeiend congres.