Opluchting of verdriet?

Tijdens de laatste week van mijn vakantie in Griekenland kreeg ik bericht dat mijn moeder zich niet lekker voelde. Ik kreeg de afgelopen jaren wel vaker van die berichten. Meestal krabbelde ze wel weer overeind. Dit keer had ik er geen goed gevoel bij. Mijn voorgevoel kwam uit. Twee weken na mijn terugkomst overleed ze op 93 jarige leeftijd.

En ook al weet je dat er eens een moment komt dat je je moeder moet missen, je kunt je nooit voorbereiden op het gevoel dat je krijgt als er écht een einde komt aan het leven van iemand die zo’n belangrijke plaats in je leven had en heeft.

In het begin was ik dan ook heel verdrietig. Maar ik voelde ook een gevoel van opluchting omdat er nu een grote zorg van mijn schouders was afgegleden. De laatste paar jaren waren namelijk best wel zwaar voor zowel haar als haar dierbaren. Vooral toen ze na een aantal beroertes steeds vergeetachtiger werd en naar de verpleegafdeling verhuisde.

Ik kon toen naar mijn gevoel zo weinig voor haar doen behalve dan (bijna) elke zondagmiddag bij haar op bezoek gaan en er zo veel mogelijk voor haar te zijn. Altijd met haar geliefde bloemen bij me. ’s Winters roosjes en in de zomer vers geplukte bloemen uit mijn tuin.

De mensen om mij heen dachten dat ik veel moeite zou krijgen met de zondagmiddagen. Ik vind het moeilijk om toe te geven, maar diep in mijn hart ben ik opgelucht dat die druk nu van mij af is en ik mijn zondagen weer kan indelen zoals ik zelf wil. Wat blijft zijn de mooie herinneringen aan de tijd dat we nog zoveel van elkaars gezelschap hebben genoten.

 

Deze column is op 23 september geplaatst in Sa!