Vergeet de jongeren niet

Het was vorige week de Landelijke Week tegen Eenzaamheid. In veel gemeenten vonden ”Kom erbij” activiteiten plaats. Ook in de gemeente Opsterland.

De landelijke week begon op 22 september met een Nationaal Eenzaamheidscongres in Rotterdam.

Delegatie Opsterland Eenzaamheidscongres

Delegatie Opsterland
Eenzaamheidscongres

De organisatie Coalitie Erbij had mij gevraagd om tijdens het congres iets te vertellen over de lokale aanpak en de signaleringskaart die ik samen met de gemeente Opsterland, vrijwilligersorganisaties, de Friese Wouden en ZuidOostZorg heb ontwikkeld.

 

Collega jongerenwerker Tineke Wassenaar en Jan Quarré van het Dorpssteunpunt Hemrik reisden met mij mee.

“Wil je echt iets gaan doen aan eenzaamheid, dan komt er wel wat meer bij kijken dan het organiseren van activiteiten” betoogde ik die middag.
Het duurzaam oplossen van eenzaamheid vraagt om een individuele aanpak en een persoonlijk plan.
En je moet vooral de jongeren niet vergeten.

Eenzaamheidscongres 22-09-2016

Eenzaamheidscongres 2016  o.l.v. Jacobine Geel met v.l.n.r. Meike Heessels, Ineke Weverling, Willie Oldengarm en Jacqueline Kremer

Die jongeren kwamen die middag echter niet zo heel veel aan bod.

Wethouder Hugo de Jonge van Rotterdam hield weliswaar een boeiend betoog over de Rotterdamse aanpak met als titel “nooit te oud om erbij te horen”, maar   de jongeren ontbraken in zijn verhaal. Desgevraagd verklaarde hij dat ouderen meer kans lopen geïsoleerd te raken.

jongeren-eenzaamDe eerste plaats van de Nationale Eenzaamheid Prijs ging naar een hondenuitlaatclub OPOEH voor senioren. Het jongerenproject Join Us kwam niet verder dan de tweede plaats.

”Een gemiste kans” , zeiden we tegen elkaar toen we in de trein terug blikten op het congres.
Daarom ben ik een lobby begonnen om volgend jaar het Nationaal Eenzaamheidscongres te wijden aan eenzaamheid bij jongeren.

Ik heb al een plaats in gedachten: de stad Groningen.  Daar is een jeugdcoalitie Eenzaamheid actief bezig.
Of het mij lukt? Ik ben benieuwd. Wie doet er mee?

 

Deze column verschijnt 3 oktober 2016 in de Sa!

Aanpak Eenzaamheid Opsterland voorbeeld andere gemeenten?!

Zes jaar geleden vroeg gemeente Opsterland aan Timpaan Welzijn onderzoek te doen naar eenzaamheid. Die opdracht nam ik graag aan. Tijdens mijn studie Sociale Gerontologie volgde ik hierover veel colleges. Die kennis kon ik goed gebruiken om een integrale aanpak eenzaamheid te ontwikkelen. En een actieplan om eenzaamheid te voorkomen.

Maar die aanpak kwam er niet vanzelf. Al jaren trekken gemeente, vrijwilligersorganisaties, professionele instellingen samen op en investeren hier veel tijd en energie in. Tijdens het landelijke eenzaamheidscongres van Coalitie Erbij in september ga ik over die aanpak iets vertellen.

Wat is integrale aanpak?

Integrale aanpak houdt in dat er sprake is van een gezamenlijke visie en aanpak die breed gedragen wordt.

overhandiging eerste signaleringskaart aan wethouder Wietze Kooistra (mei 2012)

overhandiging eerste signaleringskaart aan wethouder Wietze Kooistra (mei 2012)

Centraal staat een signaleringskaart met een praktisch verwijssysteem. Voor specifieke doelgroepen wordt een apart plan van aanpak gemaakt.

Eenzaamheid los je niet op met activiteiten

Eenzaamheid is iets heel persoonlijks en komt op alle leeftijden voor. Nog te vaak wordt voorbijgegaan aan wat degene zelf graag wil. Dan worden er goedbedoeld koffieochtenden georganiseerd, maar dat lost niet op dat jij een partner mist. Het vraagt juist om een individuele aanpak en een persoonlijk plan gebaseerd op eigen regie.

Kennisdeling is belangrijke basis

Wanneer je iets wilt doen aan eenzaamheid moet je weten wat eenzaamheid is, bij wie het voorkomt, hoe je signaleert en weten wat wel en vooral wat niet werkt. Daarom besteden we in Opsterland continu veel aandacht aan voorlichting en training van vrijwilligers en professionals. We organiseren workshops over signaleren en samenwerking en leiden vrijwilligers op tot netwerkcoaches.

Ik ontwikkelde samen met de NHL (Noordelijke Hogeschool Friesland) een training aanpak eenzaamheid die door een breed samengestelde cursusgroep van wijkverpleegkundigen, sociaal werkers, het gebiedsteam en vrijwilligers werd gevolgd.

Nieuwe methodes en projecten
We ontwikkelen ook allerlei nieuwe projecten gericht op preventie. In Gorredijk is Buur & Co dat gericht is op samenredzaamheid in de buurt. Het project Welzijn op Recept staat in de steigers. Opbouwwerkers en wijkverpleegkundigen bezoeken samen appartementen waar senioren wonen en gaan in gesprek over eenzaamheid.

Wijnjewoude is als pilotdorp met het thema eenzaamheid bezig en organiseert in de Kom Erbij Week voor het dorp een symposium over saamhorigheid en eenzaamheid. Ook organiseerde zij in de stille periode van de zomer voor senioren een High Coffee.

Gemeente Opsterland goed voorbeeld voor andere gemeenten

We zijn nu bezig met de borging van de aanpak. Al die jaren heb ik als projectleider integrale aanpak eenzaamheid met heel veel plezier samengewerkt met de gemeente Opsterland en andere organisaties. Ik vind het geweldig dat de gemeente Opsterland tot nu toe zoveel heeft geïnvesteerd in dit project. Daar kunnen nog heel veel gemeenten een voorbeeld aan nemen!

Willie Oldengarm is als projectleider Integrale Aanpak Eenzaamheid werkzaam bij Timpaan Welzijn en werkt als zelfstandig adviseur gespecialiseerd in eenzaamheid.

 

Deze blog verscheen in de Week tegen Eenzaamheid op de site van Sociaal Werk Nederland.

 

Stappenplan eenzaamheid/nietpluis

Stappenplan eenzaamheid/nietpluis

Meer informatie over het door mij ontwikkelde Stappenplan eenzaamheid / niet pluis en de signaleringskaart vindt u hier.

 

 

Wie nodig jij uit deze zomer?

Zomeractie Coalitie Erbij

Zomeractie Coalitie Erbij

De landelijke actie van Coalitie Erbij “Wie nodig jij uit deze zomer?”  is weer begonnen. Het roept mensen op om iemand uit te nodigen die niet zoveel de deur uit komt.

Of iemand die je het oog bent verloren. Voor een bezoek of om samen op pad te gaan. Vorig jaar wijdde ik hier een column aan.

 

Ik vertelde dat ik van plan was om mijn tante uit te nodigen in de zomervakantie om bij mijn moeder op bezoek te gaan. Helaas kwam vorig jaar van mijn idee niets terecht omdat mijn moeder overleed voordat ik het plan ten uitvoer kon brengen.

Wie ga ik nu uitnodigen?

Ik bezoek al meer dan twintig jaar dezelfde kapper in De Wijk. Het kappersbezoek werd bijna altijd afgesloten met een bakje koffie “doen” bij een familie die pal tegenover de kapper woonde. Ik kende de familie goed van de tijd dat ik in De Wijk werkte en mijn kantoor aan hun huis grensde. Zij leefden altijd met iedereen mee.

Geheel onverwacht overleed de man des huizes aan een hartaanval. Een paar jaar daarna werd de echtgenote door een beroerte getroffen. Zij verhuisde noodgedwongen op vrij jonge leeftijd naar een verzorgingshuis.

Sindsdien had ik haar niet meer gezien. Totdat ik haar zomaar ineens bij mijn kapper tegenkwam. Het was een emotionele ontmoeting.

Binnenkort ga ik bij haar op bezoek. Om de banden weer aan te halen en bij te praten. En ik weet zeker dat het niet bij dat ene bezoekje blijft.

En wie nodig jij uit?

Vrijwilligers in Wijnjewoude actief voor Wie nodig jij uit?

Vrijwilligers in Wijnjewoude actief voor Wie nodig jij uit?

Coalitie Erbij kent 20 koploperplaatsen die extra aandacht besteden aan een (integrale) aanpak van eenzaamheid. De gemeente Opsterland is een van hen. Samen met Timpaan Welzijn en de dorpen maken ze hier werk van. Zo gaan mensen van de werkgroep eenzaamheid/saamhorigheid van Wijnjewoude op pad om inwoners uit hun dorp op te roepen in de zomer iemand uit te nodigen. En zij delen zelf in samenwerking met Thuiszorg kaarten uit om ouderen in de zomer uit te nodigen voor een “hi Coffee”.

Wie volgt?

Je kunt vanaf de website http://www.wienodigjijuit.nl/ een e-kaartje sturen of kaarten bestellen. Maar je kunt natuurlijk ook gewoon de telefoon pakken en direct een afspraak met iemand maken! Gewoon doen dus.

Deze column verschijnt in verkorte versie op 14 juli in de SA!

Jong en eenzaam. Wat doe je er aan?

2015-04-04 13.09.37-1Enige tijd geleden promoveerde Gerine Lodder op een onderzoek naar eenzaamheid bij jongeren. Hoewel jongeren voortdurend omringd zijn door leeftijdsgenoten, blijken ze tot de eenzaamste groep in de samenleving te behoren. Sommige onderzoeken laten volgens haar zien dat ernstige eenzaamheid bij jongeren even vaak voorkomt als bij 75-plussers.

Ik ben blij dat er in Nederland eindelijk onderzoek wordt gedaan naar eenzaamheid bij jongeren. Ten onrechte beperkt het onderzoek zich vaak tot de ouderen. Het geeft ons nog te weinig handvatten om het probleem voortvarend op te kunnen pakken. Nader onderzoek is dringend gewenst. Wat kunnen we dan wel doen?

Ik moet in dit verband nog wel eens terug denken aan de tijd dat ik zelf jong was en voor de eerste keer met eenzaamheid werd geconfronteerd.

Schoolfoto Highschool (1972)

Schoolfoto Highschool (1972)

Ik ging op 17-jarige leeftijd als uitwisselingsstudent naar Amerika. Ik maakte veel vrienden, maar ik was doodongelukkig in het gezin waar ik verbleef. Ik was heel eenzaam omdat ik er met weinig mensen over kon praten. De vader van het gezin was voorzitter van het schoolbestuur van de Highschool. Wanneer ik het probleem bij docenten aankaartte, zeiden ze dat ze niets voor mij konden doen omdat zij bang waren voor hun positie.

Er was gelukkig één persoon in mijn omgeving die niet haar hoofd omdraaide. Dat was nicht Norma die mij babysitter van haar kinderen had gemaakt zodat ik een mooi excuus had wanneer ik het gezin wilde ontvluchten. Ze steunde mij bij het nemen van mijn besluit het gezin uiteindelijk te verlaten.

Daarna had ik een geweldige tijd in een ander gezin en was de eenzaamheid voorbij.

Ik gun iedere jongere een “Norma” waar zij met hun kleine en grote zorgen terecht kunnen. Dat zou volgens mij al heel wat eenzaamheid kunnen voorkomen. Wat vind jij?

 

Deze column verscheen 8 juni in de SA!

Niemand wil vergeten worden

2015-04-04 13.09.37-1Laatst werden we opgeschrikt door het bericht dat in Meppel een overleden man van 70 jaar was gevonden. Hoogstwaarschijnlijk was hij al vier maanden dood.
Vorig jaar werd in diezelfde gemeente een vrouw gevonden die twee weken levenloos in haar haar huis had gelegen.

Vaak wordt gedacht dat dit soort incidenten alleen in de grote steden in het westen voorkomen, maar dat blijkt al lang niet meer het geval te zijn. Volgens de politie komt het regelmatig voor, maar het komt niet altijd in het nieuws. Uit een inventarisatie van de GGD in 2014 bleek dat elk jaar minimaal 36 doden langer dan twee maanden onopgemerkt in huis liggen.

Onderzoek van het Sociaal Cultureel Planbureau wees onlangs uit dat het sociaal isolement ook bij ouderen op het platteland voorkomt.

Heeft de maatschappij hierbij een taak?
Bijzonder Hoogleraar ‘Empowerment van Kwetsbare Ouderen’ Anja Machielse die jarenlang onderzoek doet bij ouderen die geïsoleerd leven, geeft aan dat de ouderen die zij interviewde niet zo zeer bang waren om dood te gaan, maar zij maakten zich wel zorgen dat er niemand bij zou zijn. Hulpverleners kunnen een vertrouwensband met de zonderlingen opbouwen, stelt Machielse.

In een interview met het Algemeen Dagblad op 11 maart 2014 zegt zij hierover:

“Zolang ze niet te opdringerig zijn en het leven van deze mensen niet willen veranderen. De meeste geïsoleerden hechten grote waarde aan een contactpersoon. Als er maar één iemand is die weet dat ze bestaan, die weet hoe ze heten. Dat is vaak genoeg voor deze mensen”.

Volgens Machielse moeten we weer toe naar een samenleving waar we meer op elkaar letten. Zowel van de kant van de hulpverlener als door de omwonenden.

Maar hoe pak je dat op?
In Rotterdam heb je het plan “Voor mekaar” met de actie “Ik laat je niet alleen” en de lief-en leedstraten. In Opsterland heb je de integrale aanpak eenzaamheid, de dorpssteunpunten met de (vrijwillige) “meitinkers” die bij lief en leed de mensen bezoeken , de voorlichtingscampagnes tegen eenzaamheid en de telefooncirkels. Er zijn vast wel andere ideeën. Ik hoor het graag.

Deze column verscheen 27 april in de Sa!

Doe ik er nog wel toe?

2015-04-04 13.09.37-1Afgelopen week bezocht ik tijdens een bijeenkomst van Coalitie Erbij een workshop die was gewijd aan het thema Eenzaamheid en Zingeving. Coalitie Erbij is een landelijke organisatie die zich inzet voor de strijd tegen eenzaamheid.

De gemeente Opsterland – de gemeente waar ik de functie projectleider integrale aanpak eenzaamheid vervul- is een van de twintig koploperplaatsen van Coalitie Erbij die werk maakt van een lokale aanpak eenzaamheid. De workshop werd gegeven door een instituut voor levensvragen dat wil bevorderen dat er met elkaar meer wordt gesproken over onderwerpen die er in het leven toe doen.

Wat is zingeving?

Zingeving betekent letterlijk “betekenis geven aan iets”. Wat is de zin van het leven? Wat doe ik met de tijd die mij nog rest? Wat betekent mijn leven voor anderen? Vragen die wat sterker kunnen opspelen wanneer er iets in het persoonlijke leven gebeurt. Het verlies van een dierbare, ernstig ziek worden, werk kwijtraken of met pensioen gaan.

Een vertrouwelijk gesprek kan dan soelaas bieden, maar niet iedereen heeft die mogelijkheid. Er kan dan sprake zijn van leegte en innerlijke eenzaamheid. Dat wordt ook wel existentiële eenzaamheid genoemd.

Op mijn werk komt ook existentiële eenzaamheid voor. Ik was laatst behoorlijk geschrokken toen ik van een ouderenadviseur hoorde dat het haar was opgevallen dat ouderen zich in toenemende mate afvroegen of zij er nog wel mochten zijn nu de kosten van de zorg zo erg stijgen.

Workshop Eenzaamheid en Zingeving 22-03-2016

Workshop Eenzaamheid en Zingeving 22-03-2016

Existentiële eenzaamheid komt ook bij jongeren voor!

Existentiële eenzaamheid komt echter niet alleen voor bij volwassenen en ouderen. Uit onderzoek blijkt dat jongeren hier ook veel last van kunnen hebben.
De workshopleider gaf aan dat al veel problemen zijn op te lossen met een goed gesprek.

Maar hoe gaan we dat in de praktijk aanpakken?

 

Deze column is 30 maart geplaatst in Sa!

 

 

 

 

 

 

 

Gelukkig ouder worden

2015-04-04 13.09.37-1Op 22 februari bezocht ik een bijeenkomst van de Publieksacademie Friesland die was gewijd aan het thema “Gelukkig ouder worden“.

Het onderwerp trok me wel aan. Wie wil er niet gelukkiger worden?

We bekeken eerst een filmpje waar mensen van allerlei leeftijden de vraag beantwoordden wat voor hen persoonlijk geluk betekende. Daarna ging een panel bestaande uit ervaringsdeskundigen, twee hulpverleners van de ouderenpsychiatrie en een teamleider van een sociaal wijkteam in Leeuwarden onder leiding van een gespreksleider met elkaar in gesprek. Het publiek had daarna een half uur om vragen te stellen.

Ik was onaangenaam verrast over de toon van de discussie. Die werd in het begin al gezet door te stellen dat het ouder worden gepaard gaat met allerlei verliezen die kunnen leiden tot psychische klachten en depressies. Dat geldt echter niet voor alle ouderen. Eenzaamheid onder ouderen werd als groot probleem benoemd. Maar dé oudere bestaat niet. En alle ouderen zijn niet eenzaam. Zo worden ouderen over een kam geschoren.

Ook was ik zeer verbaasd om nog steeds van professionals te horen dat zij eenzaamheid denken te kunnen oplossen met activiteiten. Dan kunnen mensen zich nog eenzamer voelen! Te weinig aandacht werd besteed aan wat mensen zelf kunnen doen.

Eigenlijk is een uur veel te kort om zo’n onderwerp goed te kunnen bespreken. Zo werd het uiteindelijk geen discussie over gelukkig ouder worden maar over depressies en wat de hulpverlening te bieden heeft. Ik werd er in ieder geval niet gelukkiger van.

Deze column is 2 maart geplaatst in Sa!

Toelichting

De Publieksacademie Friesland is een initiatief van GGZ Friesland en de Leeuwarder Courant. Wil je meer weten over deze bijeenkomst? Kijk dan naar onderstaande video . Helaas is de opname beperkt gebleven tot het groepsgesprek en ontbreekt de interactie met het publiek. 

Maar kijkt u zelf.

 

 

Op de website van de publieksacademie Friesland kun je zien welke onderwerpen al eerder de revue zijn gepasseerd. Daar zitten naar mijn idee hele goede opnames bij. Ik denk dat men deze keer de plank een beetje heeft mis geslagen. Het thema eenzaamheid had men beter een keer apart kunnen behandelen. En dan met name de vraag wat ouderen er zelf aan kunnen doen.

Ga voor meer informatie over aanpak eenzaamheid naar www.willieoldengarm.nl/eenzaamheid/

Zie bijvoorbeeld het artikel in de Telegraaf waar Theo van Tilburg zegt:

Op tijd zorgen dat je een gevarieerd sociaal netwerk hebt. Dus niet alleen maar mensen van je eigen leeftijd. Wezenlijke gesprekken kunnen hebben met gelijkgestemden, daar gaat het om.  (De Telegraaf, 27 februari)

 

 

Wijnjewoude kantelt

2015-04-04 13.09.37-1Enige weken geleden was ik te gast in Wijnjewoude. Plaatselijk Belang had de inwoners uitgenodigd  om nieuwe toekomstplannen te maken.

Ik  was gevraagd hen namens Timpaan Welzijn  te ondersteunen.

Acht jaar geleden had ik met het dorp een nieuwe methode ontwikkeld waarbij  dorpsbewoners  gezamenlijk met de gemeente en organisaties een toekomstvisie voor het dorp opstelden. Dat werd het IDOP genoemd. IDOP staat voor Integraal  DorpsOntwikkelingsPlan.  Meer informatie is te vinden in de Brochure IDOP Wijnjewoude .

Ik hield die avond een inleiding over de ontwikkelingen die op het dorp afkomen en betrok hierbij het nieuwste boek van Jan Rotmans “Verandering van tijdperk. Nederland kantelt”. Rotmans is professor in de transitiekunde. Hij trekt volle zalen met zijn verhaal dat de samenleving transformeert naar een waarin de bestaande machtsverhoudingen radicaal op de kop worden gezet. Steeds meer burgers nemen zelf het heft in handen. Een voorbeeld: de zorg- en energiecoöperaties die als paddenstoelen uit de grond verrijzen. Of Buurtzorg die de zorg weer dicht bij de mens organiseert.

Ik vertelde mijn toehoorders dat Wijnjewoude op de keper beschouwd niet zoveel meer hoeft te leren van Rotmans. Eigenlijk heeft Wijnjewoude acht jaar geleden al met de IDOP een start met de kanteling gemaakt. Hoeveel mooie initiatieven zijn vanaf dat moment niet van de grond gekomen. En Wijnjewoude krijgt nu ook haar eigen energiecoöperatie. Hoeveel nieuwe initiatieven zullen er na vanavond nog weer bijkomen?

Ik ben best wel een beetje trots op dit dorp en vind het mooi om de bewoners bij het vervolg weer een stukje verder te mogen helpen.

 

Deze column is 27 januari in Sa! geplaatst.

Wil je je meer verdiepen in de ideeën van Jan Rotmans en Nederland kantelt? Ga dan naar de site Nederland kantelt of bekijk een opname van Tegenlicht die in een serie aandacht besteedt aan kantelaars. Ook Jan Rotmans komt in de serie aan het woord.

 

Nooit meer alleen?

Foto Omroep Max: deelnemers Nooit meer Alleen

Foto Omroep Max: Deelnemers tv-serie

Vorig jaar werd ik benaderd door filmregiseur Claudine Everart. Zij was in opdracht van omroep MAX op zoek naar vijf eenzame ouderen die als hoofdpersoon wilden fungeren in een tv-serie.

En omdat ik gespecialiseerd ben in eenzaamheid kon ik haar allicht aan een of meerdere kandidaten helpen.

 

Er rust echter nogal een taboe op het onderwerp. Daarom had ik er een hard hoofd in of Claudine geschikte kandidaten voor haar serie zou kunnen vinden.

Haar idee sprak mij wel erg aan. Aan de hand van wat de hoofdpersonen meemaken laten zien wat gemeenten en zorg- en welzijninstellingen doen om eenzame mensen te bereiken en te helpen. Om zo andere mensen op een spoor te zetten om ook zelf iets aan hun eigen situatie te gaan doen.

De afgelopen weken werd de serie “Nooit meer alleen” uitgezonden. We konden meekijken hoe Lydia, Tiny, To, Henk en Koos een jaar lang onder begeleiding van een coach en met wat lokale hulp stappen zetten om hun sociale netwerk te verbeteren.

En ook al had ik  “Nooit meer eenzaam” een passender titel voor de serie gevonden. En vind ik het jammer dat het accent van de aanpak bij een intensieve training ligt. Eenvoudiger oplossingen zoals een adviesgesprek met een welzijnswerker of het inschakelen van een netwerkcoach blijven onbelicht.

Ik ben blij met de serie omdat eenzaamheid uit de taboesfeer wordt gehaald. Er met elkaar over praten helpt! En natuurlijk hoop ik dat de serie ook  andere mensen stimuleert een stap te zetten om een nieuwe wending aan hun leven te geven. Een goed voornemen voor het nieuwe jaar misschien?

Deze column is begin januari 2016 in Sa! geplaatst. Heeft u de uitzendingen gemist? Dan kunt u ze hier nog bekijken.

Op zoek naar mijn zusje

foto film op zoek naar mijn zusjeEnige weken geleden bekeek ik een indringend filmpje van de dertigjarige Debby van der Schuit over haar leven met haar anderhalf jaar jongere zusje Wendy. Wendy heeft het syndroom van Down en heeft bij alles wat zij doet hulp nodig.

 

In het filmpje zie je Debby worstelen met het gegeven dat er in de toekomst een grote verantwoordelijkheid op haar schouders komt te liggen. Zij zal dan de zorg voor haar zus van haar ouders moeten overnemen. Zij ziet als een van haar belangrijkste opdrachten dat zij er ervoor moet zorgen dat bij de zorg voor haar zus haar persoonlijkheid richting gevend moet zijn en niet haar aandoening. Tegelijkertijd zie je bij haar angst opkomen bij de gedachte dat zij er dan wel helemaal alleen voor komt te staan. Hoe gaat ze dit volhouden?

Debby is niet de enige die in die positie verkeert. Een op de drie kinderen wordt in een gezin geboren met zorgintensieve gezinsleden. Onderzoek toont aan dat maar liefst 68 procent van hen zich zorgen maakt over de toekomst met hun zorgbehoevende broer of zus. In de vakliteratuur worden die broers en zussen ook wel “brussen” genoemd wat ik overigens een verschrikkelijke benaming vind.

Debby vraagt in haar filmpje steun voor haar idee om een documentaire “ Op zoek naar mijn zusje” te maken. Ze wil de zorgprofessionals beter voorlichten en een bron van erkenning en inspiratie zijn voor al die broers en zussen die net zoals zij er alleen voor staan.

Debby is een mooi voorbeeld voor anderen. Mijn steun heeft ze. Die van u ook?

Deze column is eind november in Sa! geplaatst

Ook benieuwd naar het filmpje? U kunt het hier bekijken:

Meer informatie kunt u vinden op het Facebook-account Op zoek naar mijn zusje